Jak używać „rm” w Linuksie

Wiersz poleceń to standardowy sposób wykonywania zadań w systemie Linux. Niektóre urządzenia z systemem Linux, takie jak serwery, zwykle nie mają żadnego interfejsu graficznego, co wymaga użycia poleceń do sterowania nim. Komputery stacjonarne z systemem Linux mają zwykle interfejs graficzny, aby były bardziej dostępne, ale generalnie nie masz pełnej funkcjonalności i wszechstronności w konfiguracji, którą uzyskuje się za pomocą poleceń w terminalu.

Jednym ze standardowych poleceń, których powinieneś się nauczyć, jest „rm”. Skrót od „Usuń”, „rm” umożliwia usuwanie plików, a w pewnych okolicznościach także katalogów. „rm” jest jednak ryzykownym poleceniem, ponieważ łatwo jest usunąć pliki, których niekoniecznie chciałeś, i potencjalnie zagrozić zdolności instalacji systemu Linux do dalszego działania.

Uruchomienie polecenia „rm–help” spowoduje wyświetlenie strony pomocy.

Czego nie robić

Biorąc pod uwagę siłę „rm”, dobrym pomysłem jest upewnienie się, że rozumiesz, czego nie powinieneś robić, zanim spróbujesz go użyć. Flaga „-r” służy do rekursywnego usuwania wszystkich katalogów w określonym katalogu. Pozwala to na usunięcie katalogu i wszystkiego, co się w nim znajduje. Flaga „-f” służy do wymuszenia usunięcia i nie będzie monitować o potwierdzenie usunięcia ważnych plików. Połączenie tych dwóch flag „-rf” umożliwia usuwanie całych zestawów katalogów bez monitów o potwierdzenie.

Wskazówka: Podobnie jak w przypadku wielu poleceń, możesz łączyć flagi wiersza poleceń, takie jak „-r -f” w „-rf”. Kolejność flag nie ma znaczenia, więc „-fr” zrobi to samo.

W najgorszym przypadku możesz przypadkowo uruchomić polecenie w katalogu głównym. Polecenie rekursywnie usunie wszystko z dysku twardego, do którego użytkownik ma uprawnienia do edycji, i całkowicie zepsuje instalację systemu Linux. Aby uchronić Cię przed absolutnie najgorszym scenariuszem, katalog główny „/” jest traktowany inaczej przez „rm”. Aby usunąć wszystko, musisz użyć "sudo" i flagi "-no-preserve-root", uruchamia to polecenie z uprawnieniami roota i usuwa odpowiednio zabezpieczenia dla katalogu głównego.

Uwaga: Nigdy nie powinieneś próbować łączyć polecenia „rm” z flagami „-rf” i wskazywać polecenia w katalogu głównym, chyba że masz 100% pewności, że nigdy więcej nie będziesz potrzebować systemu.

Wskazówka: podwójna kreska na początku „-no-preserve-root” jest zamierzona. Standardowa składnia flag poleceń Linuksa polega na tym, że flagi jednoliterowe używają pojedynczego myślnika, a flagi wieloliterowe zaczynają się od podwójnego myślnika. Na przykład flaga „-h” jest często, ale nie zawsze, używana do otwierania strony pomocy, podczas gdy flaga „–help” generalnie również robi to samo. Podwójna kreska pomaga odróżnić flagę wieloliterową od kombinacji wielu flag jednoliterowych, takich jak „-h -e -l -p”.

Zachowaj ostrożność podczas używania flag „-rf” z poleceniem „rm”, zwłaszcza podczas korzystania z uprawnień Sudo. Nigdy nie powinieneś używać polecenia –no-preserve-root. W idealnym przypadku za każdym razem przed uruchomieniem polecenia „rm” powinieneś dokładnie sprawdzić, czy nie popełniłeś literówki.

Symbol wieloznaczny „*” jest również niebezpieczny w użyciu z poleceniem „rm”, ponieważ wybierze on wszystko w bieżącym katalogu, z wyjątkiem innych katalogów, chyba że określono „-r”.

Jak używać „rm”

Aby bezpiecznie używać „rm”, powinieneś zawsze dokładnie sprawdzić swoje polecenie, aby upewnić się, że nie popełniłeś literówki lub nie uzupełniłeś niewłaściwej nazwy pliku. W idealnym przypadku powinieneś usuwać tylko jeden plik na raz, ale jeśli jesteś ostrożny, użycie symbolu wieloznacznego „*” do wybrania wielu plików również może działać. Na przykład polecenie „rm *.txt” usunie wszystkie pliki w bieżącym katalogu, które kończą się na „.txt”.

Polecenie „rm *.txt” używa znaku wieloznacznego do dopasowania i usunięcia wszystkich plików, które kończą się na .txt

Podobne polecenie „rmdir” jest bezpieczniejszym sposobem usuwania katalogów, ponieważ jeśli nie określisz żadnych flag, może usunąć tylko puste katalogi. Użycie „rm” i „rmdir” zapobiega przypadkowemu rekursywnemu usuwaniu danych.

Polecenie „rm -r” jest potrzebne do usunięcia katalogu i jego zawartości, jednak powinieneś być pewien, że chcesz usunąć zawartość.