Pip en Virtualenv installeren en gebruiken op CentOS 6

• Voordat je verder gaat, moet je:
• Installeer en gebruik pip
• Installeer en gebruik virtualenv

Bij het werken met Python-applicaties zijn er twee belangrijke taken waarmee u rekening moet houden:

1. Hoe Python-pakketten te beheren.
2. Hoe omgevingen voor Python-toepassingen te configureren.

Zoals iedereen weet, is het bezit van overvloedige Python-toepassingspakketten de sleutel tot succes voor de Python-gemeenschap. Om het meeste uit verschillende Python-toepassingspakketten te halen, hebt u een handige pakketbeheerder nodig, zoals pipof easy_install. Voorlopig is de meest populaire Python-pakketbeheerder pip.

Bovendien moet u, vanwege de incompatibiliteit tussen verschillende hoofdversies van Python - 3.x, 2.7 en 2.6, evenals de resulterende incompatibiliteit tussen verschillende afhankelijkheden, altijd een geschikte omgeving voorbereiden voor elk van uw Python-applicaties. Virtualenvbiedt een haalbare oplossing voor dit probleem: het bouwen van een speciale en geïsoleerde Python-omgeving voor elk van uw Python-toepassingen. Elke applicatie kan genieten van de meest geschikte Python-omgeving zonder de omgeving van andere applicaties te verpesten.

In dit artikel laten we u zien hoe u pip en virtualenv gebruikt om Python-pakketten en -omgevingen op een CentOS 6-serverinstantie te beheren.

Voordat je verder gaat, moet je:

1. Configureer een Vultr CentOS 6 x64-serverinstantie vanaf de basis, en
2. Maak een niet-rootgebruiker aan die sudo-rechten heeft en log ermee in.

Installeer en gebruik pip

Laten we eerst eens kijken naar pip. Installeer de nieuwste pip met de volgende opdrachten:

sudo yum update
sudo yum install -y python-devel python-setuptools python-pip
sudo pip install --upgrade pip

Zodra pip is geïnstalleerd, kunt u deze gebruiken om Python-pakketten te beheren, inclusief maar niet beperkt tot het zoeken naar, installeren, upgraden en verwijderen van Python-pakketten. Om je wat praktische instructies te geven, zal ik een aantal algemene pip-commando's hieronder opsommen:

Zoek naar een Python-pakket met pip

pip search [package name]

Installeer een Python-pakket met pip

a) Installeer een pakket met de pakketnaam:

sudo pip install [package name]

b) Installeer een specifieke versie van een Python-pakket:

sudo pip install [package name]==[version]

c) Installeer een Python-pakket vanaf een URL:

sudo pip install [URL]

Lijst Python-pakketten die zijn geïnstalleerd met pip

pip list

Toon de details van een Python-pakket geïnstalleerd met pip

pip show [package name]

Upgrade een Python-pakket met pip

sudo pip install --upgrade [package name]

Verwijder een Python-pakket met pip

sudo pip uninstall [package name]

Pip help weergeven

pip help

Installeer en gebruik virtualenv

Zoals eerder vermeld, is de onverenigbaarheid tussen verschillende afhankelijkheden een probleem dat uw zorg verdient.

Om problemen te voorkomen die optreden als gevolg van incompatibiliteit, kunt u gebruiken virtualenvom een ​​virtuele omgeving voor te bereiden om de geschikte afhankelijkheden voor elk van uw Python-toepassingen te bevatten. Op deze manier kunnen incompatibele afhankelijkheden zonder conflict naast elkaar bestaan, en Python-toepassingen die ervan afhankelijk zijn, kunnen ook zonder conflict naast elkaar bestaan.

Een bijkomend voordeel van het gebruik virtualenvis dat je geen root / sudo-rechten nodig hebt om afhankelijkheden in de virtuele omgeving te wijzigen, omdat elke bewerking wordt uitgevoerd in de eigen directory van de huidige gebruiker.

Laten we nu eens kijken naar de virtuele omgeving die door virtualenv is gecreëerd.

1. Installeer virtualenv met pip

sudo pip install virtualenv

2. Creëer een speciale virtuele omgeving

Voordat u met een nieuwe Python-toepassing te maken krijgt, kunt u virtualenv gebruiken om een ​​speciale map te maken - een virtualenv-omgeving - om uw volgende wijzigingen in de systeemafhankelijkheden op te slaan.

Stel dat u een map "env1" onder uw homedirectory wilt gebruiken om de virtuele omgeving te bevatten:

cd ~
virtualenv env1

De twee bovenstaande commando's zullen de omgevingsdirectory "env1" in uw homedirectory creëren en de virtuele omgeving daarin initiëren, namelijk de globale / systeem Python-omgeving die u gebruikt naar uw virtuele omgevingsdirectory kopiëren en gerelateerde configuraties aanpassen, waardoor het een geïsoleerde Python wordt milieu.

Nu moet je de virtuele omgeving activeren:

source ~/env1/bin/activate

Zoals u ziet, wordt er een tekenreeks env1voor uw shell-prompt ingevoegd, om u te laten weten dat u de geïsoleerde virtuele omgeving bent binnengegaan.

U kunt de opdracht which pythongebruiken om uw toegang te bevestigen. Het systeem zal u vertellen dat u in ~/env1/bin/pythonplaats van het origineel gebruikt /usr/bin/python.

Vanaf nu kunt u uw Python-applicatie behandelen zoals u dat wilt, al uw wijzigingen aan systeemafhankelijkheden zullen in deze directory worden vastgelegd, waardoor mogelijke manipulatie met andere Python-applicaties wordt vermeden.

3. Verlaat de virtuele omgeving

Gebruik na het voltooien van uw taken de volgende opdracht om de virtuele omgeving af te sluiten:

deactivate

De string (env1) zal dienovereenkomstig verdwijnen.

Gebruik de volgende opdracht als je meer wilt weten over virtualenv:

virtualenv --help