Jak wdrożyć aplikację sieciową .NET Core na CentOS 7

• Wymagania wstępne
• Dodaj kanał informacyjny produktu .NET do systemu
• Zainstaluj najnowszy zestaw .NET SDK za pomocą YUM
• Utwórz aplikację internetową .NET Core
• (Opcjonalnie): Instalator sprawi, że aplikacja sieciowa .NET Core pozostanie online
• (Opcjonalnie): Zainstaluj Nginx jako zwrotny serwer proxy
• Skonfiguruj reguły zapory

.NET Core to przeprojektowana platforma programistyczna dla wielu platform typu open source obsługiwana przez Microsoft i stale rosnącą społeczność .NET. Za pomocą .NET Core programiści mogą łatwo tworzyć nowoczesne, wydajne aplikacje na wszystkich platformach.

W tym artykule pokażę, jak zainstalować .NET Core na instancji serwera CentOS 7, a następnie wdrożyć w pełni funkcjonalną aplikację internetową .NET Core.

Wymagania wstępne

• Świeża instancja serwera Vultr CentOS 7 x64. Powiedz, że jego adres IP to 203.0.113.1.
• Użytkownik sudo .
• Instancja serwera została zaktualizowana do najnowszej stabilnej wersji za pomocą repozytorium EPEL YUM .

Dodaj kanał informacyjny produktu .NET do systemu

Jako platforma programistyczna dla wielu platform .NET Core zapewnia wstępnie skompilowane pliki binarne dla różnych systemów operacyjnych. W systemie CentOS 7 można skonfigurować oficjalnie podpisane repozytorium .NET YUM, uruchamiając następujące polecenia jako użytkownik sudo:

sudo rpm --import https://packages.microsoft.com/keys/microsoft.asc
sudo sh -c 'echo -e "[packages-microsoft-com-prod]\nname=packages-microsoft-com-prod \nbaseurl= https://packages.microsoft.com/yumrepos/microsoft-rhel7.3-prod\nenabled=1\ngpgcheck=1\ngpgkey=https://packages.microsoft.com/keys/microsoft.asc" > /etc/yum.repos.d/dotnetdev.repo'

Zainstaluj najnowszy zestaw .NET SDK za pomocą YUM

Po zainstalowaniu repozytorium .NET YUM zainstaluj na swoim komputerze najnowszy zestaw .NET SDK, w tym .NET Core i inne zależności:

sudo yum update -y
sudo yum install libunwind libicu -y
sudo yum install dotnet-sdk-2.1.4 -y

Aby potwierdzić wynik, możesz utworzyć i uruchomić aplikację demonstracyjną „Hello World” .NET Core:

cd
dotnet new console -o helloworldApp
cd helloworldApp
dotnet run

dotnet new console -o helloworldAppPolecenie utworzy katalog o nazwie helloworldAppw katalogu domowym, a następnie użyć consoleszablonu, aby wygenerować app pliki w nowo utworzonego katalogu.

Po wykonaniu dotnet runpolecenia zobaczysz Hello World!komunikat w konsoli.

Utwórz aplikację internetową .NET Core

Teraz utwórz i uruchom typ aplikacji .NET Core razor. Pamiętaj tylko, że „Razor Pages” to nowy szablon aplikacji .NET Core MVC przeznaczony do scenariuszy zorientowanych na strony:

cd
dotnet new razor -o myfirstwebapp
cd myfirstwebapp
dotnet run

Poprzez wykonanie dotnet runpolecenia powyżej, można rozpocząć NET rdzenia Web App nasłuchuje na: http://localhost:5000.

Jeśli chcesz potwierdzić, że aplikacja internetowa jest uruchomiona, chociaż działa ona na instancji serwera bez graficznego interfejsu użytkownika, nadal możesz otworzyć nową konsolę terminali i wprowadzić dane, curl http://localhost:5000aby wyświetlić kod źródłowy strony głównej aplikacji internetowej.

Następnie możesz nacisnąć CTRL+, Caby zamknąć aplikację internetową .NET Core.

Aby zmaterializować aplikację internetową, musisz edytować pliki w katalogu aplikacji. Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej stronie dokumentu .NET .

Po wykonaniu wszystkich zadań programistycznych możesz opublikować aplikację internetową za pomocą następujących poleceń:

cd ~/myfirstwebapp
dotnet publish

Możesz znaleźć opublikowaną aplikację internetową w ~/myfirstwebapp/bin/Debug/netcoreapp2.0katalogu.

(Opcjonalnie): Instalator sprawi, że aplikacja sieciowa .NET Core pozostanie online

Występują awarie procesów. Aby utrzymać aplikację internetową w trybie online, dobrym pomysłem jest posiadanie narzędzia do zarządzania procesami, takiego jak Supervisor, do monitorowania i restartowania awarii aplikacji internetowych.

Na CentOS 7 możesz zainstalować Supervisora ​​używając YUM:

sudo yum install supervisor -y

Następnie musisz skonfigurować dedykowany plik konfiguracyjny Supervisor dla swojej aplikacji internetowej:

cd /etc/supervisord.d
sudo vi myfirstwebapp.conf

Wypełnij plik:

[program:myfirstwebapp]
command=dotnet myfirstwebapp.dll
directory=/home/sudouser/myfirstwebapp/bin/Debug/netcoreapp2.0/
environment=ASPNETCORE__ENVIRONMENT=Production
user=root
stopsignal=INT
autostart=true
autorestart=true
startsecs=1
stderr_logfile=/var/log/myfirstwebapp.err.log
stdout_logfile=/var/log/myfirstwebapp.out.log

Zapisz i wyjdź:

:wq!

Następnie musisz zmodyfikować domyślny supervisordplik konfiguracyjny, aby uwzględnić utworzony przez nas plik konfiguracyjny:

sudo cp /etc/supervisord.conf /etc/supervisord.conf.bak
sudo vi /etc/supervisord.conf

Znajdź ostatnią linię:

files = supervisord.d/*.ini

Wymień:

files = supervisord.d/*.conf

Zapisz i wyjdź:

:wq!

Uruchom Supervisora ​​i ustaw go tak, aby automatycznie uruchamiał się przy starcie systemu:

sudo systemctl start supervisord.service
sudo systemctl enable supervisord.service

Załaduj nowe ustawienia Supervisora:

sudo supervisorctl reread
sudo supervisorctl update

Teraz możesz użyć następującego polecenia, aby wyświetlić status aplikacji:

sudo supervisorctl status

Dane wyjściowe będą wyglądać następująco:

myfirstwebapp                    RUNNING   pid 3925, uptime 0:08:45

Następnie możesz spróbować zabić proces aplikacji, określając pid 3925:

sudo kill -s 9 3925

Poczekaj chwilę, a następnie sprawdź ponownie status:

sudo supervisorctl status

Tym razem wynik wskaże, że aplikacja się zepsuła i automatycznie uruchomiła:

myfirstwebapp                    RUNNING   pid 3925, uptime 0:00:06

(Opcjonalnie): Zainstaluj Nginx jako zwrotny serwer proxy

Aby ułatwić odwiedzającym dostęp, możesz zainstalować Nginx jako odwrotny serwer proxy do przekazywania ruchu sieciowego do portu 5000.

Zainstaluj Nginx za pomocą YUM:

sudo yum install nginx -y

Edytuj domyślny plik konfiguracyjny Nginx w następujący sposób:

sudo cp /etc/nginx/nginx.conf /etc/nginx/nginx.conf.bak
sudo vi /etc/nginx/nginx.conf

Znajdź następujący segment w obrębie http {}segmentu:

location / {
}

Wstaw sześć wierszy ustawień odwrotnego proxy między nawiasami klamrowymi, jak pokazano poniżej:

location / {
proxy_pass http://127.0.0.1:5000;
proxy_redirect off;
proxy_set_header Host $host;
proxy_set_header X-Real-IP $remote_addr;
proxy_set_header X-Forwarded-For $proxy_add_x_forwarded_for;
proxy_set_header X-Forwarded-Proto $scheme;
}

Zapisz i wyjdź:

:wq!

Uruchom usługę Nginx, a następnie ustaw ją tak, aby uruchamiała się podczas uruchamiania systemu:

sudo systemctl start nginx.service
sudo systemctl enable nginx.service

Skonfiguruj reguły zapory

Przed użytkownicy mogą uzyskać dostęp do internetowej aplikacji .NET rdzenia na portach 80i 443trzeba modyfikować reguły zapory, jak pokazano poniżej:

sudo firewall-cmd --zone=public --permanent --add-service=http
sudo firewall-cmd --zone=public --permanent --add-service=https
sudo firewall-cmd --reload

To kończy konfigurację aplikacji. Możesz teraz przeglądać aplikację sieciową .NET Core pod adresem http://203.0.113.1.